++ χenogenesis~Blah Blah :P ++

" บางเวลาเราเองก็เผลอไผลทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ทั้ง ๆ ที่รู้อย่างนั้นแล้วก็อยากจะลองทำดูสักครั้ง
ก็แค่ความสุขใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ของใจเราที่อยากทำ
ถึงความเป็นจริงจะเป็นไปไม่ได้ อย่างที่เราคิดไว้
..
แต่ได้แค่นี้...
...
ก็ดีมากมายแล้ว สำหรับคนอย่างเรา "

" รูปนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเอ็นทรี่วันนี้ พอดีตั๊กชวนวาดรูปเล่น ๆ ตอนแรกก็กะไม่ได้เอาจริงเอาจัง
แค่จะลงเลเอ้าท์ภาพเฉย ๆ แต่วาดไปวาดมาดันได้ออกมาอย่างนี้ซะงั้น เอิ๊ก ๆ วาดแล้วติดลม
ก็เลยเก็บรายละเอียด ลงสีแม่มซะเลย เผอิญหน้าตามันเข้ากับเอ็นทรี่แห่งความซวยของ
วันนี้พอดิบพอดี เหอะ ๆ เอามาใช้เลยแล้วกันเนอะ :P "

มันเริ่มซวยมาตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว กับหัวข้อ เปิดเทอมวันแรก ผิดแปลกนักหนา วันนี้ได้ข้อสรุปว่าไอ้
วิชาบัญชีกลุ่มที่เราเรียนอยู่เนี่ย มีคนลงทะเบียนเรียนน้อยเกินไป ทางมหาลัยก็เลยมีเหตุจะต้องปิด
กลุ่มเรียนนี้ซะ แม่มเอ้ย จะย้ายกลุ่มไปลงเรียนกับรอบอื่นก็ไม่ได้อีกมีตารางเรียนวิชาอื่นทับอยู่ และ
สุดท้ายเราก็ต้องย้ายกลุ่มไปเรียนกับรอบค่ำแทน เหอ ๆ ให้มันได้งี้เด๊ะ ย้ายก็ย้าย ไม่ว่ากัน ซวยไป

และวันนี้เองโทรศัพท์มือถือที่รักของนู๋ >< ก็มีอันเป็นไปซะแล้ว พังจ้า…เมื่อสองวันก่อนเอามาเปิด
ฟังเพลงอยู่ตรงหัวนอน มือเราไปปัดโดนมันตกฟูกที่นอน สูงประมาณคืบมือเดียวเอง เห้ยหน้าจอดับ
ไปเลยอ่ะ ตอนแรกก็คิดว่าแบตเตอร์รี่มันคงขยับธรรมดาล่ะมั้ง ก็เลยแงะหน้ากากแล้วก็ถอดแบตฯ
ขยับใส่เข้าไปใหม่ทีนี้ก็ลองกดปุ่มเปิดเครื่องดู อืม…ไม่ติด อีกสักทีสิ๊……ก็ยังไม่ติด เย้ย โทรศัพท์ตู
ดับไปดื้อ ๆ ซะอย่างนั้น ไม่เป็นไรเดี๋ยวตอนเช้าลองเปิดดูอีกทีเผื่อติด ๆ เช้าวันรุ่งขึ้นก็ลองเปิดดูอีกที
ก็ไม่ติด หึ้ย ๆ ไหน ๆ ๆ ๆ มันตกกระแทกใช่ไหมเลยไม่ติดงั้นตูเล่นงี้ กระแทกมันไปแรง ๆ กับฝ่ามือ
สักสี่ห้ารอบ เอ้าดูดิมึงจะติดไหม๊ รอบนี้ติดจ้า โฮ่ ๆ ดีใจอย่างแรงสุดท้ายก็ใช้ได้ดังเดิม แต่เดี๋ยวเรื่อง
มันไม่จบแฮปปี้อย่างนั้นหรอกน๊า เย็นวันเดียวกันนั้นเองน้าต๊อดมายืมมือถือเราไปดูเป็นตัวอย่างซ่อม
มือถืออีกเครื่องนึง(Nokia 7610) คือแกเป็นนักซ่อมมือถือสมัครเล่นอ่ะนะ ยังไม่ชำนาญการนัก
ก็เลยอยากได้เครื่องเราไปดูวงจรภายในว่ามันต่อยังไงจะได้เทียบกันระหว่างเครื่องที่พังกับเครื่อง
ของเราที่ยังไม่พัง อ่ะเราก็ให้ไป ด้วยความหวังดีเมื่อแกะเครื่องมาแล้วแกก็เลยขัดสีฉวีวรรณวงจร
เครื่องของเราให้เสร็จสรรพ แต่พอเปิดมาอีกทีไฟหน้าจอติดนะ แต่…ระบบไม่บูตขึ้นมา โอ้ว…แม่เจ้า
จะกดปิดเครื่องก็ไม่ได้ต้องถอดแบตเตอร์รี่ถึงจะดับ ทดลองเปิด ๆ ปิด ๆ อยู่สิบกว่ารอบ ดู ๆแล้วฮื่อๆ
เครื่องตูพังของจริงเลยทีนี้ น้าต๊อดบอกว่าอืม เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไป Hard Reset ให้นะลงโปรแกรม
ระบบอะไรใหม่หมดเลยเดี๋ยวก็ใช้ได้น๊า พูดง่ายจังเยย T-T รู้มั๊ยนั่น ในนั้นน่ะ เบอร์มือถือ ข้อความ
อยู่ในเมมโมรี่เครื่องหมดเลยนะจ๊ะ ตายห่านแล้วโว้ยยยยย ถ้า Hard Reset ก็หายหมดดิว่ะข้อมูล
สำคัญตู น้ำตาจะไหล… เสียดายข้อความในนั้นมาก อีกอย่างก็เบอร์มือถือนี่แหละ เรานี่แทบจำเบอร์
ใครไม่ได้เลย ส่วนมากก็กดโทรออกจากเครื่องก็เลยไม่ได้จำเบอร์ใคร ไม่ได้แบ็กอัพข้อมูลไว้ด้วย
งานนี้บอกได้คำเดียวว่า " ทำใจเถอะนะ " ซวยไป๊….ซิกกๆๆๆๆ

PS. ไหน ๆ ก็วาดแล้วเอามาใช้ที่ Footer เอ็นทรี่ซะเลยนะ :P
PS2. ไปทำบุญมาไม่นานนี่เอง ซวยซ้ำซวยซ้อนแหะเรา งานนี้บอกได้คำเดียวว่า
" บุญไม่ช่วยอารัยเลยยยยย " ฮ่า ๆ
PS3. รมณ์เสีย!!!

นั่งเปิดอ่านบันทึกสนทนาในเอ็มเอสเอ็นที่ผ่าน ๆ มา
นั่งอมยิ้ม นั่งหัวเราะ อยู่คนเดียว กับข้อความเหล่านั้น
..
บ้าไปแล้วแน่ ๆ เลยตู ฮ่าๆ
หึ้ย…เป็นเอามากเว้ยยยยย

16 มิถุนายน 2551

วันแรกของการเปิดภาคเรียนปีนี้ก็ฮาซะแล้ว วันจันทร์ตอน 11.15 น. เนี่ยเราลงเรียนวิชาบัญชีเอาไว้
รหัสวิชา 131-102 หลักการบัญชี ตึก 19 ห้อง 703(19-703) กลุ่ม 3 จำตารางสอนจากในเว็บ
มหาลัยได้แม่นเลยและก็ไม่น่าจะผิดพลาดด้วย พอใกล้เวลาจะเข้าเรียน ไอ้เราก็ดิ่งไปที่ห้องเรียนทัน
ใด พอเข้าไปเท่านั้นแหล๊ะ…เด็กใหม่ปี 1 แม่งนั่งกันเป็นร้อยเล้ยทั้งห้องหันมามองที่เราคนเดียวซะงั้น
เฮ้ย…คือเข้าใจว่าเด็กใหม่มันคงคิดว่าไอ้นี่มันใครฟร่ะ ไม่สนใจเดินไปนั่งท้ายห้องก่อนล่ะว่ะ นึกในใจ
ตายห่านแล้วตูแก่อยู่คนเดียวเลยทั้งห้อง พอตอนนั่งที่โต๊ะเสร็จนะแม่งมีหันมามองเราแล้วแอบนินทา
ตูอีกแน่ะ หึม…เอาเว้ย ๆ ทนไว้ ๆ ตอนนั้นเกิดแปลกใจขึ้นมาทันใดนี่กูจำตารางผิดเปล่าว่ะเนี่ย กลัว
ไม่ชัวร์โทรกลับมาหาน้องที่บ้านให้มันเปิดตารางเรียนเราดูให้อีกที เห้ยมันก็ห้อง 19-703 นี่หว่า
ห้องนี้ก็ถูกแล้วนิ ด้วยความไม่แน่ใจถามเด็กที่นั่งโต๊ะหน้าเราอีกที "เธอ ๆ นี่วิชาบัญชีใช่รึเปล่าครับ"
เสียงตอบกลับว่า "ใช่ค่ะ" โอย…โล่งใจคงใช่จริง ๆ นั้นแหละ ไม่นาน อ. ผู้สอนก็เข้ามาพร้อมกับทัก
ทายนักศึกษาเป็นปกติ และก็เริ่มแจกคอร์สเอ้าท์ไลน์ให้นักศึกษาแต่ล่ะคน เราก็ได้มาใบนึง แต่พอ
แหงะไปดูที่รหัสวิชาในคอร์สเอ้าท์ไลน์ เห้ยทำไมในคอร์สเอ้าท์ไลน์แม่งเป็นรหัสวิชา 131-203 ว่ะ
เชี้ยแล้วตู เกิดอาการเหงื่อตก สับสนกับตารางสอนและรหัสวิชาในคอร์สเอ้าท์ไลน์ เห้ยนี่กูเรียนผิด
ห้องจริงเหรอว่ะเนี่ย แต่ดูตารางสอนในเว็บก็ถูกนี่หว่า นั่งฟังอ. พูดไปได้ประมาณ 15 นาทีเริ่มมั่นใจ
แล้วว่า วิชานี่ไม่ใช่วิชาที่เราเรียนแน่ ๆ เหอ ๆ เอาไงดีฟร่ะเนี่ย เด็กเป็นร้อยจะเดินออกไปก็จะอาย
ม้วนที่เสือกเข้าเรียนห้องผิด นั่งบิดไปบิดมาอยู่นานเอาไงดีฟร่ะเนี๊ยตู หึ้ย…ซวยจริง ๆ เว้ย เปิดเทอม
วันแรก โทรศัพท์ เอ้ย โทรศัพท์ ใช่แล้วๆ เล่นมุขนี้แม่งเลยฟอร์มหยิบโทรศัพท์ออกมาถือไว้ในมือ
อาศัยช่วงที่ อ. กำลังพูดอยู่ฟอร์มลุกขึ้นเงียบ ๆ แล้วยกมือไหว้ อ. ไป 1 ที แล้วชี้ไปที่โทรศัพท์
ประมาณว่าขออนุญาติออกไปรับสายสำคัญ สายตาจ้องมองไปที่ประตูหลังห้อง พร้อมกับย่องออก
จากโต๊ะไปอย่างเงียบ ๆ และเบาที่สุดอย่าให้พวกเด็กเปรตปี1รู้ตัว หึหึ ค่อยๆบิดลูกบิดประตูอย่างช้าๆ
แล้วเปิดออกไปให้เงียบเท่าที่จะทำได้ อย่าหันกลับไปมองข้างหลังนะเดี๋ยวแม่งจำหน้าเราได้แล้วจะ
ซวย พอย่างกรายออกมาได้เท่านั้นแหละ หึ้ย…อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยน้องใหม่ทั้งหลาย พี่
ลาขาด นี่มันอะไรฟร่ะเนี่ยโคตรซวยเลย ออกมาข้างนอกห้องได้ข้องใจมากสรุปว่าระบบลงทะเบียน
ผิดพลาดหรือว่ามันอะไรกันว่ะเนี่ย เอาเป็นว่าวันนี้ขอตัวกลับไปตั้งหลักก่อนเว้ย พรุ่งนี้จะมาเคลียให้
รู้เรื่องว่ามันยังไง เย็นวันเดียวกันนั้นเองพอกลับมาถึงบ้านก็เลยล็อกอินเข้าไปดูผลการลงทะเบียน
ที่ได้ลงไว้อีกรอบว่าเราลงผิดอะไรไว้รึเปล่า อืม…ก็ไม่มีอะไรผิดนี่หว่า แต่……เดี๋ยว ๆ ๆ มีประกาศ
อะไรขึ้นอยู่ด้วยว่ะเมื่อวานไม่เห็นมีนี่หว่า ไหนอ่านสิ

1. ติดต่อด่วน(ด่วน)

นักศึกษาที่ลงเรียนวิชา 131-102 หลักการบัญชี กลุ่มที่3 ให้ติดต่ออาจารย์ผู้สอนด่วน ที่ อาคาร 15 ชั้นล่าง หรือ 081-XXX-XXXX

ประกาศโดย  xxxxxx xxxxxx วันที่ประกาศ 16 มิถุนายน 2551

" แม่มเอ้ย… "

PS. ทำไมไม่ประกาศไว้ตอนสอบปลายภาคซะเลยล่ะฟร่ะ หึ้ย…
PS2. รมณ์เสีย
PS3. เอ้ย เด็กมันจะจำหน้าตูได้เปล่าฟร่ะเนี่ย จำได้มรึ๊งตายย ฮ่าๆๆๆ

ได้เจอเธอเมื่อวาน ได้คุยและทักทาย
บอกไม่ถูกว่าทำไม รู้สึกเหมือนเจอเธอมานาน
จิตใจมันสับสน และเธอจะรู้ตัวบ้างไหม
ว่าเธอคือเหตุผล ที่ทำให้ฉันต้องกระวนกระวายในคืนนี้

* อยากจะบอกเธอว่ารัก แต่มันคงจะเร็วไป
เธอคงไม่เข้าใจ ในสิ่งที่ฉันมีตอนนี้
ที่เป็นทุกข์ ก็เพราะคงเฝ้าแต่คิดถึงเธอ
ตั้งแต่วันที่ได้เจอ เธอคือเหตุผลที่ฉันต้องเป็นอย่างนี้

ตีสองสิบห้านาที พยายามข่มตานอน
แต่ก็ไม่วายคิดถึงเธอ หลับตาเห็นเธอทั้งคืน
นั่งอยู่จนเช้า มันทนไม่ไหวแล้วใจ
จะเป็นไปได้ไหม อยากเจอเธออีกครั้ง
อยากบอกความในใจที่ฉันมี

Repeat [*]

แค่รอยยิ้มของเธอ ความอ่อนหวานของเธอ
มันมีมากเกินทนไหว ฉันไม่อาจต้านทานความรู้สึกข้างใน
ที่ฉันนั้นมีมากเกินจะเก็บไว้

Repeat [*,*,*]